The End

Hallo Allemaal, 

Inmiddels zijn we aangekomen in Singapore en zit onze vakantie er bijna op. Wat ons in Singapore meteen opviel is dat het er heel schoon en mooi is. Overal bloemen, planten en bomen, maar geen rotzooi, wat een verschil met Hong Kong. De mensen zijn overigens ook heel erg aardig. Toen Claudia op het vliegveld de weg naar het toilet vroeg, werd die niet verteld, maar werd er een vrouw opgetrommeld die netjes met Claudia meeliep. Maar God zij met je als je je hier niet aan de regels houdt. Op de immigratiekaart die we moesten invullen werden we gewaarschuwd dat er op drugssmokkel onherroepelijk de doodstraf staat. Een beetje nerveus dus liepen we vanuit het vliegtuig naar de douane, maar braaf als wij zijn ging alles natuurlijk goed!

Helaas zij we nu onderhand zo doodop dat er van excursies en tours weinig meer terecht kwam. Een wandeling en een terrasje en verder lekker rusten. Vandaag vertrek het vliegtuig terug naar Frankfurt en daarna nog de cityhopper naar Amsterdam. Na deze monstervlucht van bijna 13uur zit onze reis erop en dus is dit ook een mooi moment om nog eens terug te kijken naar alles wat we hebben meegemaakt.

De reis was in ieder opzicht een waanzinnige beleving. We hebben ongelooflijk mooie en spectaculaire dingen gezien. Met een brok in de keel stonden we bij het Sydney Opera House, de foto waarvan we zo lang gedroomd hadden konden we eindelijk maken. Daarna de Blue Mountains met de Three Sisters en de spectaculaire vergezichten. De Great Alpine Road waarbij we ons honderden kilometers lang in de Alpen waanden. De reis naar Melbourne en de stad zelf die in vele opzichten overweldigend is. En dan Tasmanië waar we met een super leuke groep twee dagen door de nationaal parken trokken. Terug in Melbourne begon The Great Ocean Road die z'n naam meer dan waar maakte. Daarna rustig aan naar Adelaide waar het vliegtuig ons naar Alice Springs bracht. In Alice Springs wachtte hèt outback avontuur van ons leven met Kings canyon, Kata Tjuta en Uluru. Tom en de geweldig leuke groep maakte dit avontuur tot een waardige afsluiting, palya!

Ook het reizen zelf was een hele ervaring. Tien vluchten door 10 tijdzones,2  auto's, treinen, bussen en trams passeerden de revue. De twee stopovers in HongKong en Singapore die ons heen en weer slingerden tussen verschillende culturen.

We hebben niet alleen veel mooie dingen gezien maar ook een bak aan ervaring opgedaan. In plaats van de reis helemaal in handen van een organisatie te leggen, waarbij we maar in de bus hoefden te stappen, hadden wij ervoor gekozen om alles zelf te regelen en uit te zoeken. Dat leverde af en toe flink wat stress op (de gemiste bagage, de creditcard) maar een kleine prijs voor een geweldige levenservaring.

Met een traan nemen we nu niet alleen afscheid van Australië maar ook van de Aussies. Wat een geweldige mensen. Zo relaxed, rustig en easy going. Altijd even aardig en bereid je met alles te helpen. We weten dan ook zeker dat we nog een keertje terug gaan om weer te beginnen bij Sydney (ja,.. ik ben echt verkocht aan die stad) en dan naar het noorden te trekken.

Maar toch zijn we ook weer blij wanneer we thuis zijn. Na vijf weken het weerzien met ouders en familie (Ja Melanie,... nu zijn we er allebei geweest). Vrienden bij The Guitar Night, weer lekker rennen met de hardloopmaatjes bij STB en ook de collega's op het werk worden weer gemist.

Als laatste wil ik iedereen bedanken voor al jullie leuke reacties. We vinden het geweldig dat jullie onze reis met zo veel belangstelling volgden, ondanks dat jullie je iedere keer door mijn gewauwel moesten worstelen. En als we jullie enthousiast hebben gemaakt dan zijn jullie meer dan welkom voor tips en trucs en een paar kilo folders en boekjes die we hebben meegenomen. Ook als iemand niet genoeg had aan de 122 foto's dan ben je van harte welkom voor een biertje en de andere 1097 foto's.

No worries,

Claudia en Michel

Palya

Zo, dat is weer een tijdje geleden. We zijn nu terug in Adelaide en hebben de Outback dus overleefd. Na alle avonturen die we daar beleefd hebben is er weer genoeg stof voor een nieuwe lap tekst dus stuur de kinderen maar naar bed, partner aan de afwas en neem een lekkere kop koffie erbij.

Bij aankomst in Alice Springs hadden we geweldig weer, 32 graden en geen wolkje te zien. We werden met een busje opgehaald en naar ons hostel gebracht. Dat hostel heette Annie's Place en was het meest gezellige hostel waar we geweest zijn. We hadden voor de verandering eens geen tweepersoons kamer gepakt maar een slaapzaal waar we met z'n zessen op lagen.

De eerste dag zijn we naar het centrum gegaan om een en ander eens te verkennen. Wat ons meteen opviel waren het groot aantal Aboriginals die daar rondliepen. "Anders" is misschien wel het understatement van de dag. Het leek wel alsof ze zich al drie weken niet gewassen hadden en als ze meer dan drie tanden in de mond hadden was het veel.

Uiteindelijk zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan omdat onze oogjes niet echt meer open wilden blijven. De dag erna zijn we in de stad gaan ontbijten en daarna bij Annie's Place aan het zwembad. Daar kwam een meisje naar ons toe om te informeren of we nu werkelijk een Limburgs dialect spraken. En jawel hoor, zij kwam uit Roermond. Achter ons bleken ook nog twee Nederlanders aan het zwembad te liggen. Broer en zus Dennis en Karlijn uit Bergen op Zoom. Zij bleken ook mee te gaan op de tour die we voor de volgende dag geboekt hadden en met hen werd het nog erg gezellig. We hebben trouwens ook nog gekaart: toepen. Karlijn kon het spelletje nog niet, maar na een korte uitleg en twee oefenpotjes kon ze het al beter dan menig ander die ik ken ; )

De dag erna moesten we om vijf uur opstaan om aan onze tour te beginnen die drie dagen en twee nachten zou duren. Bij de bus werden we opgewacht door gids Tom. Zijn enthousiasme had dus werkelijk geen maatstaven en met volle overgave heeft hij ons door de Outback geloodst. Dat enthousiasme maakte hem wel wat chaotisch waardoor hij de potten en pannen bij het hostel was vergeten en 's middags de lunch vergat uit te delen. Maar dat is hem allemaal vergeven.

Onze eerste stop was Kings Canyon waar geweldige rotspartijen ons deden verbazen en waar we hebben gezwommen in de "Garden of Eden". De avond hebben we doorgebracht om een kampvuur met een lekkere maaltijd en een biertje. Als extraatje had Tom een Kangoeroestaart die hij voor ons ging roosteren. Het stonk enorm en was ook niet lekker en dus hebben we ons maar bij de normale maaltijd gehouden. Geslapen hebben we in een swag, een soort van robuuste slaapzak, onder een prachtige sterrenhemel met wel een miljoen sterren.

De volgende ochtend werden we door Tom om 04:30 uit die swag gehaald om de zonsopgang bij Ayers Rock (Uluru) mee te maken. En wat een kick om die rots voor het eerst te zien. Na een ontbijtje zijn we verder gereden aar de Olga's (Kata Tjuta), een aantal enorme rotsen. Na een flinke wandeling heeft Tom voor ons worstjes geroosterd op de barbecue en zijn we door gereden naar ons kamp voor de tweede nacht. En toen gebeurde er iets wat er in tien jaar nog niet gebeurd was. Het begon te regenen in de woestijn. We zijn toen met onze swags de wasruimte in gevlucht waar we met z'n allen hebben geslapen.

De derde dag was de wandeling om Ayers Rock aan de beurt. En het blijft toch een apart gezicht, midden in de woestijn ligt er dan opeens zo'n rots. En iedere keer verteld Tom weer vol overgave zowel de geologische aspecten als ook de spirituele aspecten zoals de Aboriginals erin geloven.

Na Ayers Rock was het tijd om terug te rijden naar het hostel. Bij terugkomst hebben we nog gezellig samen gegeten en om tien uur was er eigenlijk niemand meer die nog wakker was, zo gaar waren we allemaal.

Voor ons wachtte de dag erna weer het vliegtuig naar Adelaide. Daar was het ook weer 32 graden met een stralende zon. Voor Claudia reden om eens lekker aan het strand te gaan liggen. Ik heb mijn hardloopschoenen aangetrokken voor een lekkere training over het strand van Henley Beach. Rennend over het strand kon ik het hele avontuur nog eens nabeleven. En hoewel het jammer is dat het allemaal voorbij is hebben we er wel weer een geweldige ervaring bij. Daarbij moest ik denken aan iets dat Tom ons leerde en wat het motto van onze groep werd tijdens de tour. Hij leerde ons het Aboriginal woord dat "het is goed" betekent: Palya!!!

Van Warrnambool naar Adelaide

Hey allemaal,

Nog even snel een berichtje voordat we de bewoonde wereld gaan verlaten. Morgen vertrekt ons vliegtuig namelijk naar Alice Springs en gaan we met een ranger de outback in. Daar schijnt het zelfs moeilijk te zijn een toilet te vinden, laat staan internet. We laten onze spullen en de laptop dan ook achter in Adelaide (waar we weer terug komen om volgende week dinsdag aan onze reis naar huis te beginnen). Zo zijn we tenminste helemaal "back to basic".

De Great Ocean Road ligt nu dus achter ons waarna er een rustiger stuk van Warrnambool naar Adelaide kwam. Bij het leuke vissersplaatsje Robe hadden we een tussenstop en konden we weer even op adem komen voordat onze tour in Alice Springs begint.

In Warrnambool hebben we nog een wildpark bezocht waar we de dieren konden voeren en ze aanraken en aaien. Niet echt "wild" dus, maar wel leuk. Ik kwam er achter dat we ook video's konden toevoegen, dus bij deze een video van een echte "skippie" die in dat wildpark vrij rondliep.

Groetjes Claudia en Michel

Great Ocean Road

Hallo Iedereen,

Weer even gezellig bijkletsen, want we hebben weer het een en ander meegemaakt. Na Tasmanie stond er eerst een hoop stress en wanhoop voor de deur, maar toen dat was opgelost was het weer volop genieten van de waanzinnige reis langs de kust.

Na onze vliegreis vanuit Tasmanië kwamen we met een stralend zonnetje aan in Melbourne. Daar kenden we ondertussen een beetje de weg, dus de route naar het centrum was snel gevonden. Ook daar verliep alles prima totdat we bij het autoverhuurbedrijf kwamen. Daar bleek de creditcard niet meer te werken en dat was het begin van de meest stressvolle middag en avond van de hele reis. Zonder creditcard namelijk geen auto, geen hostels, etc. Vanaf zes uur 's avonds lokale tijd (8 uur 's ochtends Nederland)  konden we pas naar de bank thuis bellen om het probleem op te lossen. Na zes verschillende telefoonnummers kregen we een ietwat onvriendelijke dame aan de telefoon die wel eens zou kijken wat het probleem was. Uiteindelijke belde ze supervriendelijk terug. Probleem bleek bij de bank te liggen die ons niet goed had ingelicht en ze voelde waarschijnlijk al nattigheid bij onze terugkomst. Ze kon blij zijn dat er bijna 20.000km tussen ons inzat, zo kwaad waren we. Wij konden gaan slapen, zei ze, en wanneer we de volgende ochtend wakker werden zou alles geregeld zijn en de creditcard het weer doen.

En de wonderen blijken de wereld inderdaad nog niet uit want de volgende ochtend bij het verhuurbedrijf bleek de creditcard netjes te werken en kregen we de auto mee. Dat bleek dan weer het begin van een supermooie dag. Onze route langs de Great Ocean Road ging nu beginnen. En wat een route, waanzinnig. Je kunt het een beetje vergelijken met een autoroute door de Alpen, langs de kust, over de heide en door het bos. We moesten ons echt beheersen om niet bij iedere bocht, ieder strandje of elke mooie plaats te stoppen. Binnen 15 minuten had ik 200 foto's gemaakt.

Uiteindelijk zijn we bij een rustig, bijna verlaten strandje gestopt, en hebben we daar op het strand gelegen en gezwommen. Bijna verlaten inderdaad, er lagen nog twee mensen (met een plastic tas van de Zeeman?!?) die klaarblijkelijk dachten dat het een naaktstrand was. En nee, het waren geen fotomodellen van rond de twintig maar opa en oma die wel twintig kilogram konden missen.

Daarna zijn we doorgereden naar Kennett River waar koala's in het wild te zien waren. We moesten daar een weg aflopen en dan goed om ons heen kijken. En inderdaad, we zagen een aantal koala's in de bomen zitten.

Vervolgens was het tijd om ons hotel op te zoeken in Apollo Bay, een leuk kustplaatsje langs de Great Ocean Road.

De dag erna hebben we het een beetje rustig aan gedaan. We hebben eerst een korte wandeling gemaakt door een stuk regenwoud. Vervolgens zijn we naar de Otway Fly Treetop Walk gegaan. Er is daar een soort stalen voetpad/brug op 25meter hoogte door het regenwoud gemaakt. Je ziet het bos dus nu van boven en daarmee ook de planten en dieren die op deze hoogte vertoeven. Daarna op zoek naar ons Hostel in het plaatje Peterborough. Met maar één straat in het dorpje was dat hotel snel gevonden en hebben we de rest van de avond nog besteed aan eten en een wandeling over het strand.

De volgende dag hadden we een druk programma voor de boeg. De Gibson Steps, The Twelve Apostels, Lord Ard Gorge, The London Bridge en als laatste The Grotto. Het zijn eigenlijk allemaal rotsformaties langs de kust, ontstaan door miljoenen jaren van erosie. Ik hoop dat de foto's een goede indruk geven hoe indrukwekkend dat allemaal was.

Bij onze laatste stop van de dag kwamen we een groep motorrijders van wel 20 man tegen. Bij het uitzichtpunt waar het om te doen was stonden ze allemaal foto's te maken. Op een gegeven moment zei er eentje tegen ons: "Go ahead, you can make pictures too. Just push the others away". En tegen z'n bikermaatje zei hij: "Hey jong, gank ins an gen zie, die luu willen och jet zie". En inderdaad, een bikergroep uit Eijgelshoven.

Na een gesprek op z'n dialect zijn we uiteindelijk weer teruggereden naar ons hotel om het in de namiddag weer even rustig aan te doen. Morgen gaat de rit over het laatste (officiële) stuk van de Great Ocean Road en bezoeken we nog een wildpark bij Warrnambool.

Groetjes,

Claudia en Michel

Phillip Island en Tasmanië

Hallo allemaal,

Na een tijdje "radiostilte", tja ze hebben niet overal internet, hier weer een volgend verslag.

Ons vorige verslag eindigde in Bairnsdale en stond er een rit langs de kust op het programma waarna we uiteindelijk uitkwamen bij Phillip Island. Daar moesten we op zoek naar ons hostel met de naam Chill House. En chillen was het, geweldig. Een oudere vrouw had daar de touwtjes in handen en het leek wel een tv programma uit de sixties.

Die avond zijn we naar de pinguïns gaan kijken die daar iedere avond aan land komen nadat ze een hele dag in de zee gezwommen hebben op zoek naar voedsel. Ze keren dan terug aan land op zoek naar hun jongen die ze daar de vorige ochtend hebben achtergelaten. Helaas mochten we daar geen foto's van maken omdat de beestjes bang zijn voor het flitslicht. Ik heb wel weer wat plaatjes van internet geleend die de sfeer goed benaderen.

Van Phillip Island zijn we naar Melbourne gereden. Daar sliepen we in een echt backpackershostel. Er sliepen daar veel Duitsers die een semester als uitwisselingsstudent in Melbourne vertoefde. Wij studeerden echter niet, maar gingen de stad een beetje verkennen. Het is een enorm grote stad en heel anders dan Sydney. Ging het in Sydney om relaxen en rustig in het park picknicken, in Melbourne is het groot, groter, grootst en snel, sneller, snelst. Veel meer glitter en glamour eigenlijk. En natuurlijk, ieder zijn eigen mening, maar dan kies ik toch voor Sydney (zoals al uit een vorig verslag bleek ben ik helemaal verkocht aan Sydney).

Vanuit Melbourne zijn we naar Hobart, de hoofdstad van de staat Tasmanië, gevlogen. Bij het vliegveld de bus naar ons hotel gepakt, ergens in het noorden van de stad. We waren al redelijk vroeg aangekomen en dus hadden we nog wat tijd om de stad te verkennen. De dagen erna stonden namelijk twee excursies gepland die we in Melbourne geboekt hadden.

Om zeven uur ‘s morgens  werden we opgehaald door gids Ann. We waren de eerste en moesten dus de rest nog ophalen. Eerst Carlo fromma Sardinia Italia. Knettergek maar echt geweldig, de clown van de klas zeg maar. Hij had samen met zijn vader een restaurant in Sardinië. We zijn zelfs nog maatjes geworden en we moesten maar snel een keer naar zijn restaurant komen. Het adres kregen we op een servetje en voor €50,00 waren we met Ryanair zo in Sardinië. Daarna nog Jayline, Heather en Jorid uit Canada die de hele trip hyper waren omdat Canada van de VS had gewonnen met IJshockey. Een kleine groep dus, maar wel geweldig.

De eerste stop van de dag was bij het Wildlife Sanctuary waar gewonde dieren werden opgevangen, verzorgd en daarna weer werden vrijgelaten in de natuur. Echt geweldig daar. Allerhande dieren gezien waaronder de Tesmanian Devil. Volgens de Ranger eten 7 van die beestjes een heel mens op in 1 nacht. Het enige dat overblijft is de top van je schedel (te groot) en de gesp van je riem. Zij zijn zeg maar de vuilnisdienst van de bossen in Tasmanië. Verder onder andere nog Kangoeroes, Wombats en Koala's gezien. Daarna door naar het Mt Field National Park waar we van Ann aan ieder blaadje moesten ruiken en ze zelfs proeven. En raar maar waar, maar zo ongeveer iedere smaak kwam langs.

Ook een aantal enorme bomen passeerden de revue. Eucalyptusbomen van meer dan vierhonderd jaar oud en meer dan 100 meter hoog.

Als laatste zijn we nog naar Mt Wellington gegaan waar we een geweldig uitzicht hadden over Hobart en omgeving.

De tweede dag kwam Ann ons weer ophalen en was dezelfde groep weer present met nog een extra gast in de vorm van Lelle, die ook uit Italië kwam. Deze dag ging naar het Freycinet National Park. Daar gingen we naar de Wineglass Bay. Het kostte een uurtje lopen, maar dan had je ook wat. Een strand dat volgens Ann in de top 10 van de meest mooie stranden ter wereld stond, echt super daar. Er zwommen zelfs dolfijnen rond. Om twee uur weer dezelfde wandeling terug naar de bus die uitdraaide op een wedstrijdje met de gids Ann. Gelukkig gewonnen en toen Ann hoorde van de intensieve trainingen met de lopersgroep Parkheide was ze er snel overheen.

Op de terugweg nog langs Kate's Berry Farm. Daar werd van alles gemaakt van verschillende soorten berry's. Wij hadden een lekker aardbeien (strawberry) ijs.

Nadat we onze Canadese vrienden bij op het vliegveld hadden afgezet en we afscheid namen van Carlo in het centrum zijn wij afgezet bij het Hotel. Nu lekker slapen en morgen het vliegtuig terug naar Melbourne. Tasmanië was zeer de moeite waard om te bezoeken. Hoewel ons bezoek misschien een beetje te kort was, hebben we toch veel leuke en mooie dingen gezien.

Morgen begint de tocht langs de Great Ocean Road, de mooiste snelweg ter wereld.

Groetjes,

Claudia en Michel

De rit door de bergen

Hallo allemaal,

De laatste dagen hebben we door de Blue Mountains, het Alpine National Park en de Great Dividing Range gereden. Daar waren we een paar dagen van de buitenwereld afgesloten. Nu zijn we echter weer bij een grotere plaats aan de kust en dus online! Nu kunnen we jullie weer een beetje bijpraten, beginnende bij Sydney.

Phoe,.... Dat was op het randje. Bij het laatste autoverhuurbedrijf van die dag, bijna tegen sluitingstijd, was er nog net een auto te huur. Na alle paperassen te hebben ingevuld, vetrokken we richting de Blue Mountains. Het hostel dat we daar geboekt hadden was prima. Het was al redelijk laat, dus snel nog even eten en daarna nog skypen met de ouders. Na de eventuele heimwee nog een beetje te hebben weggespoeld met wat bekende biertjes (zie foto) zijn we gaan slapen.

De volgende dag hebben we een flinke wandeling gemaakt (bijna 6 uur). Het Blue Mountain National Park, de Three Sisters en de Katoomba Falls stonden op het programma. Hiervan hebben we enkele foto s toegevoegd die misschien meer zeggen dan drie bladzijden geneuzel van mij.

Daarna zijn we gaan eten. En nog voordat we er een gezien hebben, hebben we er al een op, een heuse kangoeroesteak. En lekker dat ie was!!

De dag erna een mooie rit door de Blue Mountains waarna we aankwamen in Canberra. Op onze stadswandeling ben ik de camera vergeten, stom. Ik zal een beetje proberen te beschrijven hoe de stad eruit ziet. Het is eigenlijk een tekentafelstad. Rechte wegen afgewisseld door rotondes. Af en toe een scheve of ronde straat omdat dat volgens de esthetische normen zo hoort. Alle gebouwen zijn degelijk, zien er goed uit en passen in het totaalplaatje. Wat wel nog opvalt is de grote hoeveelheid groen in de stad. Heel veel gras, bomen en planten. En bovenstaande is allemaal gedrapeerd om Capital Hill, het gebouw waar de regering van Australië zetelt. Hiervan heb ik een plaatje geleend van internet.

Vervolgens twee ritten door het Alpine National Park en de Great Dividing Range. De rit voert dus van Canberra naar Bairnsdale met een tussenstop in Bright. Die rit was erg mooi, en voerde door een skigebied dat net de 2000 meter niet haalde. We moesten wel goed opletten, de ravijnen gingen soms honderd meter naar beneden zonder vangrail of wat dan ook! Gelukkig is dat allemaal goed gegaan. In Bright sliepen we bij aardige mensen die net een hok aan het bouwen waren voor hun nieuwe geiten en een hond die maar niet wilde snappen dat je van een hek dat onder stroom staat af moet blijven.  

Morgen begint de reis langs de kust van Bairnsdale naar Adelaide die eigenlijk de rest van de vakantie duurt. We maken wel nog twee uitstapjes; een naar Tasmanie en een naar Alice Springs.

Groetjes,

Claudia en Michel

Sydney

Sydney 13:58

Nederland 3:58

Tijdverschil 10uur

He hallo allemaal.

Eindelijk in Sydney,..... en wat een geweldige stad. Maar eerst even bijkletsen over Hong Kong.

Op onze tweede dag zijn we naar Victoria Peak geweest. Voordat het zover was moesten we echter eerst nog wachten op onze koffers. We kregen na het ontbijt netjes een telefoontje dat onze koffers waren gearriveerd en dat we ze rond twaalf uur konden verwachten. Twaalf uur werd twee uur, maar toen was er dan toch eindelijk een vriendelijke chinees die de koffers kwam brengen. Na een uitgebreide doucheceremonie en eindelijk schone kleren gingen we op pad.

Het eerste stuk naar het zuiden van Kowloon hebben we te voet gedaan. Daar kregen we een goede indruk van hoe de mensen daar leven. En geef mijn portie dus maar aan Fikkie. Leuk om een keer gezien te hebben, maar als ik daar moest wonen sprong ik van zo n wolkenkrabber af.

Uiteindelijk kwamen we bij Kowloon park waar we opeens in een oase van rust terecht kwamen. Geen chinezen meer die als brandende mieren in de rondte rennen, maar met z n allen rustig aan de Tai Chi. Verder was het een mooi park met veel bloemen, planten en vijvers.

Aan het einde van het park hebben we de metro gepakt naar Honk Kong Island. En als die chinezen ergens verstand van hebben dan is het wel openbaar vervoer. Veel, vaak en snel is daar het motto. En schoon niet te vergeten. Eten of drinken in de tram levert een boete op van ongeveer 200 euro, roken zelfs 500 euro.

Toen we op Honk Kong Island waren was het alsof we in weer een totaal andere wereld terecht kwamen. De wat achtergestelde buurt was verruild voor een soort Kalverstraat. Mooie Wolkenkrabbers, gepoetst en wel, geen rommel op straat, geen zwervers maar winkels als Gucci en Prada.

Tussen al die pracht en praal moesten we ergens een Peaktram zien te vinden. Dat leek moeilijk maar opeens begon er ergens een rij waar je een beetje troosteloos van werd. En jawel hoor, dat was de rij voor de Peaktram. Gelukkig ging die rij toch redelijk vlug. Alleen die chinezen weer. Je kunt de situatie het best vergelijken met een tafel met vijf jongens en maar vier stukken vlees. Als de dood waren ze dat ze iets langer moesten wachten of dat ze in de tram 5 minuten moesten staan in plaats van zitten.

Boven aangekomen was het uitzicht adembenemend. Alleen erg koud daarboven met een flinke wind. Dus snel de camera volschieten met foto s en daarna weer naar binnen. Na nog even van het uitzicht genoten te hebben met een kop koffie hebben we de tram weer naar beneden gepakt. En jawel hoor, weer een rij met dezelfde taferelen.

Onder aangekomen hebben we de metro teruggepakt en daarna weer naar het hotel. Het was inmiddels ook al tien uur en de volgende ochtend moesten we weer om kwart over vijf op.

De volgende ochtend was het inderdaad vroeg op. Maar eigenlijk verliep alles goed en vlot. De transfer naar het vliegveld was netjes op tijd, het inchecken ging goed en we kwamen zelfs zonder moeite langs de douane.

Nu zitten we in het vliegtuig en gaan we zo aan onze tweede vliegtuigmaaltijd beginnen. Die maaltijden zijn trouwens lang zo slecht nog niet.

SYDNEY

En zoals net gezegd, eindelijk in Sydney, en wat een stad! Ik denk de mooiste waar ik in mijn leven geweest ben. Geen drukke, nerveuze, rennende chinezen meer, maar relaxte Australiërs. In de parken wordt er gepicknickt, gejogd of gewoon lekker gewandeld. De mensen zijn ook allemaal erg vriendelijk. Als je iemand vraagt een foto te maken, trekken ze gerust tien minuten uit om het beste shot voor elkaar te krijgen.

Toen we aankwamen hebben we de trein naar het hotel gepakt en aangezien het al bijna twaalf uur s nachts was zijn we meteen gaan slapen. Dat ging echter niet zo geweldig aangezien de Jet Lag nu behoorlijk grip op ons heeft. Maar ja,... na een paar dagen zal dat wel weg zijn.

De volgende dag zijn we naar het Hyde park geweest en naar de Botanical Gardens. Dat was allemaal erg de moeite waard. Hier lopen allerlei vogels vrij rond die we bij ons thuis alleen in de Jajajaad (Gaiapark) zien. En daarna eindelijk de foto bij het Opera House en de Sydney Harbour Bridge.

Tegen drie uur zijn we naar Bondi Beach gegaan. Een van de beroemdste stranden van Sydney. Daar lagen we om zes uur nog steeds met 27 graden aan het water (de dag erna bleken we al flink verbrand te zijn). Na een lekkere salade hebben we de bus weer terug naar het hotel gepakt.

Vandaag willen we naar de Blue Mountains, daar hebben we inmiddels al twee nachten geboekt. En de derde nacht in Canberra hebben we ook al geboekt. Alleen het huren van een auto wordt voor vandaag een probleem. Alles schijnt al te zijn verhuurd. Als we geen auto krijgen gaan we met de trein naar de Blue Mountains en huren we morgen een auto.

Als laatste nog even een dankjewel voor al jullie reacties. Geweldig dat jullie ons allemaal volgen.  

Groetjes,

Claudia & Michel

De eerste etappe

20:37u HongKong

13:37 Nederland

7uur tijdverschil    

Hallo Allemaal,  

Even een berichtje van ons.  

De vlucht van Amsterdam naar Londen was goed gegaan. De vlucht duurde dan ook niet zo lang,... voordat we goed en wel opgestegen waren werd de landing alweer ingezet.  

De vlucht had alleen een vertraging van ongeveer 20 minuten. We moesten daardoor rennen door het vliegveld van Londen om het aansluitende vliegtuig nog op tijd te halen. Gelukkig kunnen we dat goed en waren we net op tijd.

Helaas verging het onze bagage minder goed. Onze koffers hebben het vliegtuig niet gehaald. We werden in Hong Kong door een chinees opgewacht die ons dat mededeelde en ons naar een kantoortje stuurde. Daar werden we gelukkig goed en snel geholpen. De koffers worden vannacht met een ander vliegtuig nagestuurd en morgen op ons hotel afgeleverd.  

De vlucht zelf was een ware uitdaging..... 11 uur stilzitten. Gelukkig kregen we vaak iets te eten, hadden we een deken en een kussen en een tv waarop we films konden kijken en videospelletjes konden spelen. Maar goed,.... daar moeten we ons dus nog 3 keer doorheen worstelen.  

Na het bagage avontuur werden we opgewacht door een vriendelijke dame die ons naar het hotel bracht. Het hotel hier is verder prima. We zitten op de 17e verdieping. Leuk uitzicht zou je denken, maar we zitten ingepakt tussen nog veel meer wolkenkrabbers, de een nog hoger dan de ander.   

Hong Kong zelf is een beetje vreemd. Aan de ene kant erg indrukwekkend met de vele hoge gebouwen en het enorme aantal chinezen. Zeven miljoen om precies te zijn, allemaal  samengepropt op een klein oppervlakte. Daardoor ook die vele wolkenkrabbers om al die chinezen toch ergens kwijt te kunnen. 

Aan de andere kant ook een vieze stad. Veel gebouwen zijn een beetje verwaarloosd,.... en het stinkt er enorm. Dat ligt er voornamelijk aan dat er overal op straat kraampjes staan waar gekookt wordt. Al die geuren, die wij sowieso al niet gewend zijn, vormen samen een zeer onaangename geur.  

We waren om tien uur onze tijd op de kamer en daar zijn we als een blok in slaap gevallen. Net zijn we wezen eten en nu lekker uitrusten op de kamer. Morgen gaan we naar Victoria Peak,.... een hoge berg net buiten de stad met een mooi uitzicht. Overmorgen worden we om 5:55 (onze tijd) opgehaald en naar het vliegveld gebracht voor onze vlucht naar Sydney.      

Groetjes,

Claudia en Michel

Volgende pagina »